De eerste stappen
Onze eerste “echte” reis staat in de startblokken, eigenlijk onze eerste vliegreis ook…van de eerste keer het goed doen hxe9.

Onze reisjes voordien gingen niet verder dan Duitsland of onze eigen mooie Ardennen, maar dat stond dan wel in het teken van het Formule 1, drie jaar hebben we het volgehouden.
De eerste keer naar wellicht het mooiste circuit in de wereld, Spa Francorchamps, de tweede keer noodgedwongen naar Duitsland, het Nurburgcircuit, best een mooi circuit, maar een schijn van wat het vroeger was.
De derde keer weer naar Spa Francorchamps.
De reden dat we stoppen met het Formule 1 live te bekijken ligt aan de extreem hoge prijzen, voor twee tickets (Gold) moesten we ongeveer 700 Euro neertellen.

Door een vriend werden we in de richting geduwd van een Amerikaanse reis…met een beetje opzoekwerk op het Internet was ik en ook mijn vriendin meteen verkocht.
Amerika gaat het worden, effe rekenen en het plannen kon beginnen…maar hoe begin je aan zo een reis?
Toevallig kwam ik op het forum van Allesamerika, een site die mij enorm wijzer heeft gemaakt op het gebied van reizen naar de US en een enorme hulp bij het plannen van mijn route.

Na maanden plannen is onze route eindelijk af, het schema dat we hebben opgesteld is gewoon een houvast want we weten dat we hier en daar lichtjes zullen afwijken van de vooropgestelde route…

DE FOTOxb4S KUN JE AANKLIKKEN!!!

Na het nodige afscheid van de familie, konden we eindelijk onze gate gaan opzoeken.
Eindelijk in onze terminal aangekomen begon het veiligheidsgedoe al, we werden naar een plaats geleid met een lange rij tafels en daar enkele mensen van de “veiligheid” achter…je kon op de gezichten aflezen dat het niet naar hun zin was.
Na de nodige formaliteiten konden we onze gate gaan opzoeken.
Enkele minuten later horen we dat er enkele personen dringend naar hun gate moeten komen, anders waren ze hun vlucht kwijt, enkele ogenblikken later zien we enkele joden die zich reppen naar hun gate…en zij mochten zonder problemen door de veiligheid.

Een beetje later vernemen we dat onze vlucht 1 uur vertraging heeft door een olielek, een goed begin.
Onze aansluiting in Chicago naar Vegas konden we al vergeten.
Eindelijk kunnen we dan vertrekken.
De vlucht op zich verliep heel goed, onze eerste kennismaking met een vliegtuig viel reuze mee…vooral het opstijgen en dalen is leuk.
Bij onze aankomst in Chicago werden we overgeboekt naar de vlucht van 19 u 10, een vertraging van 4 u 30, maar ons geluk kon niet op, toen we uiteindelijk aan boord gingen kregen we de melding dat er weer een technisch defect was, tja weer een uurtje vertraging erbij.

Om 20.30 konden we eindelijk vertrekken richting Las Vegas.
Eens geland ging het richting National/Alamo met de shuttlebus, gelukkig verliep daar alles heel vlot en werd er niet aan onze oren gezaagd om nog wat extra verzekeringen.
Mijn vrees voor een automaat bleek echter onterecht te zijn, het rijden met de automaat ging zonder problemen.

Klokslag 00 u 00 komen we aan in het Luxor Hotel, maar ook hier verliep het niet echt zoals we verwacht hadden, probleem 1…sorry maar jullie kamer is nog niet klaar, maar jullie krijgen wel een bon van 50 dollar om nog iets te eten.
Probleem 2, via internet hebben we een kamer in de pyramide geboekt…dit blijkt dus onder voorbehoud te zijn…zin om in de clinch te gaan hadden we niet, het enige wat op dat moment op ons verlanglijstje stond was een bed.
Twee uur en een spaghetti later konden we eindelijk ons kamer gaan opzoeken.

De volgende ochtend vroeg wakker geworden, opgestaan om 7 u 30. We hebben een heel lekker ontbijt genuttigd in het Rainforrest cafe, tonga toast ( toost met kaneel en stukjes banaan en aardbei met siroop).
De rest van de dag hebben we verbazend rondgewandeld in de verschillende hotels.

De kennismaking met Las Vegas was best leuk, de enorme grote hotels en casino blijven ons verbazen.
Een opsomming van wat we gezien hebben en onze mening:
1-Excalibur hotel, het valt op dat het al een “ouder” hotel is, het beste hotel om in verloren te lopen, de aanduidingen zijn allesbehalve duidelijk.
2-MGM hotel, mooi en duidelijk, dit hotel heeft bij ons de beste indruk nagelaten en zal waarschijnlijk de volgende keer op ons lijstje staan.
3-New York New York, zowel buiten als binnen is dit een mooi hotel, de nagemaakte straten in het hotel zijn leuk om door te wandelen.
4-Showcase mall, het leukste hier is ongetwijfeld de M&M’s winkel, een winkel van 4 verdiepingen volgestouwd met M&M’s spullen, echt een bezoekje waard.
Voor de verzamelaars van Coca Cola attributen is de winkel van frisdranken gigant een paradijs…maar een nachtmerrie voor de bankrekening.
5-Alladin, toen ik het op fotoxb4s zag was ik zeker niet onder de indruk, maar ik heb mijn mening moeten herzien, zeer mooi hotel, de “straatjes” zijn echt gezellig en bijna eindeloos.
6-Bellagio, waarschijnlijk xe9xe9n van de duurste hotels die je op de strip kan vinden, we zijn maar even binnen geweest en keerden ons redelijk weer vlug naar buiten, de winkels waren niet echt aan ons besteed, maar later hebben we meer ontdekt van dit mooie hotel.
S’avonds kan je hier genieten van de fonteinen die “dansen” op muziek.
7-Ceasarxb4s Palace, zoals ieder gekend hotel op de strip, enorm groot en tot in de details afgewerkt, fonteinen, standbeelden en zelfs het paard van Troje kan je vinden in dit schitterend hotel, de buitenkant moet zeker niet onder doen voor de binnenkant.

8- De Mirage ook dit Hotel heeft al ouderdomsverschijnsels, bij de meeste mensen is dit hotel bekend geraakt vanwege de “vulkaanuitbarsting” buiten en de shows van Siegfried en Roy met hun witte tijgers.
In de Mirage zijn we naar de dolfijnen, tijgers en (witte) leeuwen gaan kijken en vlug een souvenier gekocht voor xe9xe9n van mijn nichtjes, ze is verzot op alles wat met dolfijnen te maken heeft.

We dachten die avond nog de “show” mee te pikken aan Treasure Island, maar omdat we te lang moesten wachten zijn we maar richting ons hotel getrokken, onze voeten deden pijn van al dat stappen.

Deze morgen vertrokken uit Las Vegas na een stevig ontbijtbuffet te hebben verorberd in de Luxor. Voor het eerst echt kennis maken met de Amerikaanse wegen, en het duurde niet lang of we zaten al fout.
Bij het oprijden van de autosnelweg bleef ik op het rechtste rijvak, omdat ik niet meteen kon invoegen en voor ik er erg in had zaten we weer van de autosnelweg.

Eens op de goede weg ging het richting Henderson,daar naar de Wal Mart om enkele benodigdheden voor onze “kampeer en picnicavond” op Hualapai hilltop aan te schaffen.
Dan doorgereden naar Hoover dam, even uitgestapt om het indrukwekende bouwwerk te bewonderen.
Op weg naar Hualapai hilltop hebben we de eerste keer moeten tanken. Man man wat een gedoe, het is niet zoals bij ons in Belgixeb. Als je de slang in je wagen steekt moet je dat zwarte ding aan de installatie naar boven doen, wisten wij veel.
Onze reis verdergezet, radio aan en lekker cruisen en naar de adembenemende uitzichten kijken die alsmaar veranderen.

Rond 17u30 kwamen we aan op Hualapai Hilltop, daar hebben we nog wat genoten van de ondergaande zon en hebben we de afdaling eens bekeken. Nadien dachten we buiten een beetje te eten, maar een vijftal honden dachten er anders over, de bedelaars eisten hun deel op.
Onze Oreo koekjes vielen in de smaak van de viervoeters, de honden hebben gewoon de hele nacht doorgebracht aan onze auto.

Vandaag om 5 u 30 s’morgens opgestaan en om 6 u 15 vertrokken voor een lange tocht naar beneden van ongeveer 13 kilometer naar Havasupai. De weg is makkelijk te volgen, de paarden die passeren laten een spoor na dat je niet kan missen. De tocht ging redelijk goed, in begin is er een moeilijk gedeelte met veel dikke losliggende stenen. Dit bemoeilijkt het naar beneden gaan, maar dit duurt niet zo lang. Daarna ging het redelijk vlot maar eens een paar uur later en een paar zonnestralen meer, wordt het zwaarder. We hebben dan ook niet veel ervaring met hiking. Om 10 u 20 eindelijk het dorp bereikt en direct het cafe binnen om onze dorst te lessen, want je hebt wel voldoende water nodig om de tocht ” te overleven”.
Na onze rustpauze hebben we ook maar direct iets gegeten in het cafe. Nadat we ingechekt hadden zijn we naar de watervallen gaan kijken.
De eerste die je tegenkomt is een kleintje, Navajo falls, ongeveer 2 km van het dorp. Maar ongeveer een halve km verder ligt Havasu falls, deze vind ik persoonlijk de mooiste en is de meest bekende.
Je komt bijna letterlijk in het aards paradijs terecht, dit was de tocht zeker waard.
Bij deze hebben we even gestopt en hebben we onze voeten een tijdje in het groenblauwe water gestoken…heerlijk!!

Dan heb je ook nog Mooney falls die een kleine 2 km verder ligt. Deze is ook heel mooi, maar naar beneden zijn we niet gegaan, we vonden het beide een beetje gevaarlijk. De laatste is Beaver falls en ligt nog eens 3.5 km verder, maar deze zijn niet zo groot, na Beaver falls kan je nog doorwandelen tot je aan de Colorado rivier komt. We hadden er ondertussen al bijna 18 km opzitten en moesten nog eens ongeveer 4 km terug naar het dorp. In totaal hebben we dus een goede 22 km gedaan, we zijn dit niet gewend dus vond ik dit wel genoeg voor xe9xe9n dag.
Na een toch wel heel leuke namiddag, want het is adembenemend, zijn we moe teruggekeerd naar onze kamer en hebben ons gedoucht en zijn daarna nog iets gaan eten.

Zaterdagmorgen, een klein beetje ziek, waarschijnlijk in Vegas opgelopen door steeds van in de koele hotels naar de warmte buiten te wandelen. Om iets voor 06 uur stonden we aan het cafxe9 voor een ontbijt, maar het cafxe9 zou om 06 u 00 pas opengaan, de indianen dachten er anders over en om kwart na 6 namen we de beslissing om zo maar verder te trekken naar boven, rekening houdende met de zon, het enige eetbare dat we toen hadden waren een Mars,een Twix en een appel.

Eens buiten het dorp komt men in een licht bebost gedeelte dat vlak loopt, eens dat stuk door moet je een kleine “kuitenbijter” over en dan kun je weer wat kilometers afmalen op een licht stijgend gedeelte.
Alles verliep best vlot, maar op een drietal kilometer voor het einde begon Katja het echt moeilijk te krijgen, doorbijten was de boodschap en juist voor het laatste steile gedeelte hielden we nog eens halt.

We moesten nog een kleine twee kilometer doen en dit waren de zwaarste twee kilometers die ik ooit gewandelt heb, dit was sterven.
Toen we boven waren en het groene vlaggetje zagen op Hualapai Hilltop waren we echt blij, het eerste dat we deden was naar de trailer gaan van een paar Indiaanse vrouwen, ze verkochten er blikjes frisdrank die in ijs lagen, een Cola heeft nog nooit zo goed gesmaakt.

Na een rustpauze vertrokken we richting Grand Canyon en onderweg zijn we nog gestopt in een restaurant, genaamd Roadkill, een gezellig restaurantje en vriendelijke bediening…leuk detail waren de bokalen Cola in plaats van een gewoon glas.
Laat in de nammiddag kwamen we uiteindelijk op de Grand Canyon, direct maar ingecheckt in Bright Angel Lodge en dan meteen buiten eens gaan kijken naar de plaats waar iedereen de mond van vol heeft.
De eerste momenten dat wij dit immense natuurfenomeen zagen stonden we vol verbazing te kijken en waren we vrij stil.
Na een tijdje zijn we onze kamer gaan opzoeken, hebben we wat gegeten en zijn wat later onder de wol gkropen.

Vandaag hebben we het rustig gehouden, nog moe van Havasu. Hier in de Grand Canyon kun je gratis een shuttle bus nemen als je geen zin hebt om met de auto rond te rijden. Dat zagen we wel zitten na de kilometers die we gisteren gedaan hebben, wij dus naar de bushalte en op naar het eerste uitzichtpunt. De afstanden zijn niet overdreven lang dus zijn we afgestapt aan Maricopa point en te voet verdergegaan naar point Powell, slechts 1,3 kilometer verder. Dit is heel makkelijk te doen aangezien het een geasfalteerde weg is.

Op point Powell hebben we voor het eerst een eekhoorn gezien, leuk beestje. Hij had helemaal geen schrik van de camera of het fototoestel en liet zich fotograferen zoals de proffesionals. Die beestjes zijn het waarschijnlijk gewend om voedsel te krijgen van de toeristen daarmee dat ze zo kalm en niet bang zijn.

Na point Powell kom je aan Hopi point. Wat me verbaasde was dat vanop Hopi point kun je mount Trumbull zien op heldere dagen, deze berg ligt wel 97 kilometer verder.
Dan verdergegaan naar Mohave point en van daaruit de shuttle naar Pima point. Dan zaten we al
bijna op het einde, enkel nog Hermits rest, de Abyss hebben we niet gedaan.
Het was dan al middag en onze buikjes begonnen een beetje te grommen, gelukkig was er op Hermits rest een souvenierwinkel en een winkel waar je wat eten en drinken kon kopen. We hebben dan maar een “turkey” sandwich gegeten en terwijl genoten van het mooie zicht op Hermits rest.
Toiletten waren er ook voorzien maar zo een rare gevallen had ik nog nooit gezien. Die toiletten stonden op een verhoog en om door te trekken moest je op een pedaal duwen. Dat “verhoog ” dient om al het je weet wel op te vangen denk ik want de watervoorzieningen zullen daar ook wel zeer beperkt zijn. Ik vind het allesinds heel goed gezien hoe die toiletten (in alle parken) voorzien zijn voor het publiek. Hier in Belgixeb is het wat anders als je eens naar het toilet moet gaan. Je hebt dan niet veel keuzes, als je in een grote stad bent heb je misschien geluk dat er een openbaar toilet is, maar heel waarschijnlijk is dat dan zo vuil dat je het niet wil gebruiken, ofwel moet je een cafe ofzo binnengaan en iets consumeren. Daarom chapeau voor de nationale parken in Amerika.

In de namiddag zijn we voor de eerste keer naar de “laundry” geweest. Heel goed gezien was de computer die er stond. Tijdens het wachten kun je even surfen op internet of een e-mailtje versturen. Dat hebben we dan ook gedaan en een berichtje achtergelaten op het forum van AllesAmerika en F1Pits.net.
Later die namiddag hebben we nog wat praktische spullen gekocht in de supermarkt die daar is, heel handig voor ons vertrek morgenochtend.
S’avonds wouden we ervan profiteren om eens een mooie zonsondergang mee te maken, wij dus weg naar Yavapai point. We waren nog iets te vroeg dus konden we een goed plekje uitzoeken om foto’s te nemen en te filmen. Spijtig genoeg willen er veel mensen een mooie zonsondergang zien dus al snel was er veel volk. Sommige mensen zijn niet echt slim en willen de durfal uithangen. Heel dicht bij de rand gaan staan voor een foto te maken of op de rand zitten met de benen naar beneden bengelend. Maar er stond al heel de dag een redelijke wind dus dat is om moeilijkheden vragen. Gelukkig is er niets misgegaan.

De zon begon dus te zakken en het was bloedmooi om te zien hoe alles van kleur veranderde, de rotsen de wolken en de lucht. Ik heb alles mooi gefilmd van begin tot einde, maar we hebben maar twee of drie foto’s. Mijn lief ventje (Eric) had de batterij van het fototoestel niet opgeladen en juist nu liet die het afweten, nog een geluk dat ik het gefilmd had.

Katja

Alweer vroeg uit de veren, rond 6 uur ontbeten en dan vertrokken naar Page.
We zijn langs de andere kant weggereden uit de Grand Canyon zo konden we nog enkele andere uitzichtpunten meepakken. We zijn nog gestopt aan Grandvieuw en Desert view en nog enkele foto’s meer genomen. Ik had het niet verwacht maar de Grand Canyon is echt wel de moeite waard en we gaan zeker nog terugkomen want nu hebben we nog niet genoeg gezien vind ik. De volgende keer zijn we van plan om zeker en vast een trail te doen.

Onderweg naar Page zijn we verschillende keren gestopt om naar het uitzicht te kijken, het is hier ongelooflijk mooi. Langs de kant van de weg kom je geregeld indiaanse vrouwen tegen die langs de kant van de weg staan met aardewerk en juwelen. Uiteindelijk toch maar eens gestopt omdat ik nieuwsgierig was en ik kon dan ook niet weerstaan om enkele souveniers te kopen.

In Page aangekomen hebben we een kamer gehuurd in het Travelodge, het valt mee, simpel maar proper. Ik vond het interessant toen ze zeiden dat er s’morgens ontbijt was, s’anderdaags dacht ik er wel anders over. Sorry dat ik het zeg maar het is maar goed dat het ontbijt in de prijs inbegrepen is want echt lekker was het niet. Je kon bagels krijgen, die waren hard, dan een raar soort koek, ik weet de naam niet meer maar het was met een soort confituur (jam) op, gelukkig was er nog een beetje fruit en cereal.

We hebben bij Roger Ekis reservaties gemaakt om morgen naar Antelope canyon te gaan om 11 u 30. Ik kijk er al naar uit, aan de foto’s te zien die omhooghangen in zijn winkel moet het ontzettend mooi zijn. Nadien zijn we nog even naar de Glenn Canyon Dam gereden.
Toen we het visitor center binnen gingen moesten de metaaldetector door, een mens zou zich bijna ongemakkelijk voelen met al die verscherpte veiligheid.

De dam zelf is best een fraai bouwwerk, maar als je het vergelijkt met Hoover Dam is ze opvallend kleiner, bij ons viel vooral de ijzeren brug op.
Na ons kort bezoek zijn we naar onze kamer gegaan, en daarna hebben we buiten nog wat genoten van de ondergaande zon.

Heerlijk geslapen vannacht, bij het inladen van onze koffers e.d. de “buurman” ontmoet, een vriendelijke amerikaan die vroeger voor een oliemaatschappij heeft gewerkt.
De man stelde de gekende vraag : van waar zijn jullie? En hoe lang blijf je in de States en wat ga je allemaal nog bezichtigen?
De man vertelde ons eerlijk dat hij geen behoefte heeft aan het bezoeken van Europa, volgens hem was er meer dan genoeg te zien in de States…achteraf gezien had hij wel degelijk gelijk.

Vandaag staat Antelope Canyon op het programma, maar het weer leek ons niet gunstig, weinig tot geen zon en best een stevige wind.
Gisteren was het ideaal, de zon was toen overvloedig aanwezig en geen wolkje aan de lucht.

We bleven dus maar hopen dat de zon er nog zou door komen.
Aangekomen bij Roger Ekis werd onze vrees bevestigd. Gisteren hadden we daar een soort van grote pick up gezien maar dan achteraan verbouwt. Er stonden 2 banken in en het was niet gesloten maar er was wel een soort ijzeren frame boven, we moesten met 12 personen gaan zitten en ons vastgespen met de veiligheidsgordels. De chauffeur kwam dan nog een beetje uitleg geven, we gingen een stuk asfaltweg doen en dan een stuk dirtroad, de rit zou ongeveer een twintigtal minuten duren. Ook moesten de personen die een bril droegen goed opletten want de dag ervoor had iemand zijn bril verloren tijdens de rit, door de wind en de weg in slechte staat, ook moesten de personen die contactlenzen droegen deze uitnemen omdat er veel zand rondvloog door de wind.

De rit naar Antelope canyon is al een belevenis op zichzelf, echt zachtzinnig reed onze chauffeur niet, het was een “bumpy ride”, maar dat is ook eens leuk hxe9.
Antelope canyon is heel leuk om te bezoeken maar er zijn zoveel gidsen met hun groepen toeristen dat het soms wel vervelend kan zijn. Het is ook niet zo makkelijk te vinden want eens op de dirtroad moet je het echt wel weten anders rijdt je verloren en er staan ook indianen enkele
honderden meters voor de ingang, dus je komt er zo maar niet in.Voor de rest is het heel mooi om te zien, spijtig dat we juist vandaag zoveel wind hadden en geen zon. We hebben wel heel veel foto’s genomen zodat er wel een paar goeie zullen tussenzitten, hopen we.het was desondanks het weer een heel toffe ervaring.
Vandaag hadden we ook Monument Valley gepland. Dus na Antelope canyon doorgereden, maar eens in Monument Valley was het hetzelfde liedje. Door de”mini zandstorm”was het bijna onmogelijk om buiten foto’s te nemen. Het zand vloog tegen ons gezicht en dat deed echt pijn, we werden levend gezandstraalt, terwijl ik daar stond schoot het liedje van Queen door mijn gedachten “another one bites the dust” en ik kan je zeggen dat het zand van Monument Valley smaakt niet goed.
We hebben dan enkele foto’s genomen maar ons plan om te proberen om een mooie panorama foto te maken is in het water gevallen. Er was gewoon teveel zand in de lucht.
Dan maar een beetje in de giftshop rondgeneusd en terug de weg op.
Mexican hat tegengekomen en dan even omgereden om Goosenecks gaan te bekijken.
Lang hebben we daar ook niet gestaan, door het weer, maar ik vond het wel intrigerend.
Dan maar doorgereden naar Bluff, daar hebben we dan ook overnacht in de Kokopelli inn. Dit motel is een aanrader ze zijn niet zo duur, 54$ en de kamer en badkamer zijn heel proper.

Mesa Verde stond vandaag op het programma, we zijn rond de middag aangekomen in Cortez en wat zagen we, een “authentieke” diner uit de jaren 50 . het was op de koop toe nog een Denny’s, twee vliegen in xe9xe9n klap. Het was niet moeilijk te kiezen waar we zouden lunchen. We hadden grote honger dus bestelden we elk een dubbele cheeseburger en dat zou ik geen tweede keer meer doen. De burger was zo groot dat ik hem niet eens in mijn mond kreeg, de sla en de saus vloog langs alle kanten, maar hij was wel lekker en voor de rest van de dag heb ik geen honger meer gehad.

‘s Namiddags hebben we dan een kamer gehuurd in de Econo lodge, de kamer was ok maar de badkamer was wel redelijk gedateerd. In plaats van centrale verwarming hing er een rode lamp aan het plafond, er stonden 2 lichtschakelaars naast elkaar en xe9xe9n daarvan was dus voor die lamp aan te steken en dan gaf deze warmte af, weird.

Na de kamerinspectie zijn we doorgereden naar Mesa Verde, dat lag verder dan ik dacht en het is een tijdrovend traject omdat je rond enkele bregen moet rijden. Maar ik moet er wel bijzeggen dat hoewel dit trager vooruitgaat je er een spectaculair uitzicht voor in de plaats krijgt. Wat me wel opviel in Mesa Verde was dat er nog veel verbrande bomen staan op sommige plaatsen.
We zijn dan gaan kijken naar Cliff Palace en dan hebben we nog enkele uitzichtpunten gedaan. De huizen zelf kun je enkel bezoeken met een gids en omdat het al redelijk laat op de namiddag was en het nog een redelijke rit terug was hebben we dit uitgesteld tot morgen.

We zijn dan nog een kijkje gaan nemen naar het vistor center en hebben dan ook maar direct 2 kaartjes gekocht voor de rondleiding van morgenvroeg, een goede keuze want zo heb je het geluk dat je met een kleinere groep zit, dat is dan weer ideaal voor fotoxb4s. Daarna vertrokken terug naar Cortez en we hadden al gezien dat er in Cortez zo een supergrote Wal Mart is, ideaal om daar nog wat spullen te halen voor morgen en nog wat medicijnen aanschaffen, neusspray en hoestsiroop, raar dat je het hier zo gewoon kunt kopen, maar wel handig.